Dum kvar tagoj ni kajakis laŭ rivero Kirĵaĉ nord-oriente de Moskvo. Mi kajakis unuan fojon en mia vivo, kaj post unua tago nia admiralo decidis ke mi devas esti kapitano de unu kajako. Dekomence estis decidite ke du pneŭmatkajakoj estu kunligitaj kaj iĝu katamarano, kaj mi estu simpla remanto ĉe ĝi. Sed poste okazis ke tiu katamarano ne kapablas iri samrapide kun ĉiuj aliaj, kaj la teamestro decidis malligi la kajakojn por plirapidigi la ekspedicion. Do, mi fariĝis kapitano de unu el tiuj pneŭmatkajakoj.

Okazis malfacile stiri pneŭmatan kajakon sen ajna sperto eĉ en tia trankvila kaj malrapida rivereto. Sed mi sukcesis sufiĉe glate trairi eĉ kelkajn malfacilajn lokojn.

Rilatoj kun la kunkajakantoj okazis ne tiom glataj. Nur kun nia bona amiko, kiu estis admiralo de nia kajakaro, ni havis neniun problemon, ja ni ambaŭ bone komprenas unu la alian. Tamen, la malglataĵoj inter la teamanoj ne estis severaj kaj tute ne indas pli detalan priskribon.

La tuta ekspedicio okazis tre plezura, la ĉirkaŭaĵo bela kaj vetero bona. Malgraŭ prognozoj, la vetero estis sufiĉe suna sed ne varmega nek pluva. Ni trafis pluvon nur dum la lasta tago — unuan fojon frumatene, kiam ni ankoraŭ estis en tendaro, kaj la duan fojon, kiam ni jam finis la ekspedicion kaj pakis la kajakojn.